ماديات است . لهذا هر بشرى ، خواه متمدن يا نيمه متمدن يا وحشى ، به ارزش ماديات پى مىبرد و به همين جهت تلاش و تجاوز و دزدى و خونريزى مىكند ، اما فقط اندكى اشخاص تربيتشده هستند كه فهميده‌اند اخلاق و صفات و ملكات روحى خود آدم به اينكه خوشخو يا بدخو ، بااستقامت يا بىاستقامت ، متكى به نفس يا متكى به غير ، مهربان يا نامهربان ، حليم و بردبار يا عصبانى و پرخاشجو باشد ، در سعادت و خوشى او تأثير دارد يعنى كه اخلاق و تربيت عالى هم يك سرمايه اى است براى زندگى ، چرا ؟ چون اخلاق از سنخ معنى است و نامحسوس است و كمتر انسان مىتواند به آنها توجه كند و آثار آنها را بفهمد . ايمان هم حتماً همينطور است . چه بسيار اشخاصى كه توفيق يارشان بوده و از نعمت ايمان و تدين بهره مند بوده ، در سلامت جسم و روح آنها مؤثر بوده و خودشان توجه نداشته‌اند كه صدى چند از اين خوشى و آرامش روحى و سلامت جسم و جان را از پرتو ايمان داشته‌اند ، و چه بسيار اشخاص هم برعكس از اين موهبت بىبهره بوده و انواع ناراحتيهاى جسمى و روحى را داشته‌اند و توجه نداشته‌اند كه اگر ايمان مىداشتند اين بلاها و مصيبتها برايشان پيش نمىآمد . در اين باب چند مطلب است كه بايد گفته شود : الف . آيا اين سرمايه مانند سرمايه هاى ديگر احياناً ممكن است اسباب دردسر هم بشود و زيانهايى به بار آورد يا نه ؟ به عبارت ديگر آيا دين و ايمان كه سرمايه است ، مطلقاً سرمايه مفيدى است نظير سلامت و امنيت يا آنكه بستگى دارد به كيفيت استفاده از آن نظير ثروت و علم ؟ ظاهر اين است كه اين سرمايه نيز احتياج دارد به فن استفاده از آن . انسان بايد توجه داشته باشد كه اولًا خودش از اين سرمايه معنوى ، خوب بهره مند شود و ثانياً ديگران از اين سرمايه او سوء استفاده نكنند . ب . فوايد و آثار مفيد اين سرمايه چيست ؟ . پشتوانه اخلاق اجتماعى : 1 . يكى از آثار اين است كه دين و ايمان پشتوانه اخلاق است